به نام خدا بود و بعد ... مادرم
«این یعنــــــــــی ...
آرامش بعد از طـــــــــــوفــــان »
« تردید »
اگر هم ببارد
اسمش را در این شعر نمی آورم
از گلویم تا دهانی که باز نمی شود
بالا می آورم
بالــــا
این کودک هیچ ربطی به غریضه ام ندارم
بیخود به آستینم گیر ندهید !
سکوت خانه را بالا بروم و از دهانت در بیایم؟
_در نمی آیم
شکل کوچه ای که
سر جاش خیس می کند !
می خواهم برای ثانیه ها بمیرم
برای یائسگی های این آیینه که شبیح خودم
پیر می شود !..
با شانه هایت بلرزم _بلرزم
قبول کن
آمدنت را پای هر قراری می ریختم سبز می شد
سر زای چندم این کوچه پلاک آوردی بالا
این پاشنه ها انتظار پایت را _نه نمی کشیدند
کنار چشمم معبر زدند ..
اصلا بی خیال
سر به آسمان نمی کشم روی مین که از دستهایم بروی بالا
درست می افتم
توی همین حجله
لطفا سیاهتان را در آورید
تمام شد
شا پرک
بهار 86
پ.ن
دهانم بوی بغض گرفته
یکی این تابوت را برایم بلند کند
رویاهایم پر پر شد !!...
