« با كسي كه خيال آمدن ندارد »

من شايد ،همینم که می خوانی

پس تا آخر اين متن

تمامم کن.

                   

نشانی

اینجا کسی

با دختری که ۲۰ سالگیش را

به کابوس اشک های شبانه فروخت آه نمی کشد !

حالا می خواهی از گردنه ی همین کوه برآمده باشد

و یا دل دریا را هی صدف بکاری

طوفان که ساکت شد همین است که می بینی -

آسمان نگاهش را به آفتاب نمی فروشد

مگر آنکه توشه ای برای سفری بی بازگشت کند

پریشانی روزگارت را برقصم

که در لحظه ای خاموش با گیسوانم

بر شانه شانه ی دختر سنگینی کرده

تنها همین شانه ها شاهد بالا کشیدنم بودند

از این بالاتر که پاهایم نمیتوانند با تو بزنند ؟!

شاید دختری لجباز      نگاه مردی باشم

که ..

شب آمد ..اسب آمد...

باران آمد..

اما....

ابن ساعت هم دروغ می گوید

بیهوده ثانیه ها را به دوره گردی می فروشد

که حال باید هر شب بر دل سپید دفترم سیاه کنم

من دیوانه ام ! "از روی این سطر ...۱۰ بار"

همین که کلاس اول با دعاهای مادرم بدرقه شد

کافی نیست؟!تو چه می گوئی؟

نمره ی مردودی بر گردن پرندگانی است که

تابستان را از درختان دبستان چیده اند

چه ساده را ست می گوید این که

سر به هوا شده ای ..

تا دل گنجشک ها را کباب کنی؟!

تا لحظه ا ی که کوه از دل آفتاب سرازیر می شد ــ تو نبودی

این قیافه داد می زند که هیچ ربطی با روزگارم ندارد

دارد زیر سرم نگاه دیگری بلند می شود که بلند تر می شود

به روی کسی نمی آورم که ابن تابوت

هنوز بوی پیراهنی را می دهد که

دخترانش به حرمت پلاک ها ی بی سر زنده به گور می کنند

و مادران این خاک

و مادران این خاک

و مادران..

"هیچ شکسته بندی نبست زخم تو را        به آسمان بدوزد"

* * * * *

جنگ هنوز تمام نشده ! می بینی؟

من هر روز با همین پا برروی مین ها راه می افتم

دلم هزار تیکه می شود هزار خوشه

و هر تیکه سرزمینی که باید دنبالت بگردم

از بس که آبنمان این خانه می رود بالا

(سقف آرزوها یم به طبقه ی همکف رسیده که زیر شیر وانی اش مستاجر دارد...!)

من از بوی تعفن این لاشه های خیابانی شیمیائی شدم

این حرفها به ما نیامده...می دانم

دهانم بوی شیری را می دهد که مادر با گریه از من پس گرفت

تا این ریلهای خسته به ایستگاهشان برسند

این راه خودش را به گمراهی می زند

هیچ راهی ...به من نمی رسد!...می رسد؟

حالا

شب همینجا تمامم کرد تمام

یک نشانی به من بده ! تا صبحی دیگر از پی تو بیدارم کنند

                                                                                                                                                            به قلم شاپرک

پ.ن

با سپاس فراوان از استاد عزیزم (استا د مهدیان) که نوشته هایم

           بدون حضور او قدرت قد علم کردن ندارند