من برا ي كسي مي نويسم كه هرگز نيامد

گاهي اوقات حتي فرار هم با عث نجات من نمي شود

بايد بود... بايد ديد ...بايد لمس كرد... شايد اين تنها حقيقت زندگي من باشد

و شايد تنها تصورم از مرگ

دقايق با هر عبور زخمي را بر وجود نحيفم باقي مي گذارند كه حتي گذر زمان هم آنها

 را مرحم نمي شود نمي دانم چرا زنده ام ؟ شايد تنها دليل زنده بودنم و جود" اوست

" اوي" مهربان من ,در گذر كدام زمان پلك هايت باران را تجربه كرده

و مو هايت در گذر از كدام فصل سپيد شده

نكند در گذر گاه بودن در كنار من اينگونه شده اي؟ مي دانم فرزند خوبي برايت نبودم اما

اما هاي زيادي را بايد پاسخگو باشم نمي دانم در نبود او چه كشيدي اما مي دانم كه چه كشيدم

همان آه هاي شبا نه را مي گويم كه هر شب به آغوش آسمان مي پيوست كاش

آسمان خانه ي ما مي دانست كه اينجا ستاره اي سو سو نمي زند

و كسي را ميهمان آغوشش نمي كرد كه شباهنگام به دنبال ستا ره اش

بگردد زيرا اينجا ستاره ها خاموشند

نمي دانم كي بود اما بود رفتنش را مي گو يم ! يك...راستي تو بگو روز

بود يا شب؟ مگر براي تو فرق مي كند

او كه رفت ما جز سياهي چيز ديگري نديديم و اگر هم ديديم همان سياهي بود.

شايد ما بيهوده در تكا پوييم

شايد ما همان ياد فراموش شده اي باشيم كه تنها با باران آغاز مي شويم

زماني كه غبار از سنگ قبر كهنمان شسته مي شود تا نام فراموش

گشته مان از پس فصل هاي اندوه نمايان شود

شايد تمام زند گي يك حسرت باشد و زند گي تنها زند گي

امرز ما با هم مي نشينيم چشم به راه و روزهايمان در چيزي شبيه انتطار

خلاصه مي شود و هرگز به اين فكر نمي كنيم كه كدام قسمت سرنوشت

 ما را به اين سمت سوق داده ؟ راستي تو مي داني ما براي چه زنده ايم

روي كاغذ آمد به قلم شاپرك